Η Πνευματική Μήτρα του Ιωάννη 3:16: «Διότι τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο της ανθρωπότητας, ώστε έδωσε τον Υιό Του τον μονογενή, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή.»
Photo: Marek Studzinski Unsplash
ΑΓΑΠΗ – Ποια είναι η προέλευση της αγάπης;
Η αγάπη δεν είναι προϊόν του ανθρώπινου νου, αλλά εκείνη η πνευματική βαρύτητα που συγκρατεί ενωμένο ολόκληρο το προβαλλόμενο σύμπαν. Όπως δεν μπορείς να δεις το ίδιο το φως, παρά μόνο το αντικείμενο από το οποίο αντανακλάται, έτσι και την αγνή Αγάπη (Agape) μπορείς να την αντιληφθείς σε αυτή τη φυσική διάσταση μόνο μέσα από τις πράξεις και τις σχέσεις.
Το αληθινό πρόσωπο της αγάπης αποκαλύπτεται στην καθημερινότητα. Ό,τι μπορείς να δεις τις ημέρες των εορτών είναι ως επί το πλείστον μόνο μια μάσκα, το επίχρισμα του αληθινού. Ο πόνος της ανθρωπότητας είναι, ταυτόχρονα, και ο αντικατοπτρισμός της δικής της έλλειψης αγάπης.
Δεν αγαπάμε επειδή έχουμε κάποιο ορθολογικό συμφέρον από αυτό. Η αληθινή αγάπη είναι παράλογη σύμφωνα με τους νόμους του φυσικού κόσμου: θυσιάζεται, δίνει, παραιτείται και δεν ζητά λογαριασμό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι η πηγή της προέρχεται απ’ έξω, από τη διάσταση του Θεού. Ο Ίδιος είναι Αγάπη, η οποία δεν είναι απλώς μία από τις πολλές ιδιότητές Του, αλλά η ίδια η ουσία Του.
Στο κατά Ιωάννην 3:16, αυτή η αγάπη δεν είναι παθητικός θαυμασμός, αλλά ενεργητική δυναμική. Δεν περιμένει να γίνει ο κόσμος άξιός της, αλλά παίρνει την πρωτοβουλία. Είναι σαν το φως του ήλιου: δεν κάνει διακρίσεις, λάμπει πάνω σε όλους, αλλά μόνο η καρδιά που δεν κρύβεται στη σκιά του κυνισμού και του εγωισμού μπορεί να ζεσταθεί από αυτό. Η αγάπη είναι η γλώσσα με την οποία ο Θεός μιλά στο πνεύμα μας — και αν δεν πιάσουμε αυτή τη συχνότητα, ο κόσμος θα φαίνεται μόνο σαν μια άδεια, θορυβώδης μηχανή.
Ο άνθρωπος που ζει σύμφωνα με αυτόν τον νόμο της αγάπης είναι ο μόνος αληθινά ελεύθερος άνθρωπος σε ολόκληρη τη γη — ο μόνος άνθρωπος που μπορεί ανά πάσα στιγμή να κάνει ελεύθερα ό,τι θέλει. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν χρειάζεται κανέναν άλλον νόμο για να τον καθοδηγεί. Διότι όταν η εσωτερική σου πυξίδα είναι η αγνή αγάπη, κάθε απόφασή σου που λαμβάνεται ελεύθερα οικοδομεί αυτόματα τη ζωή και την αρμονία. (Πρβλ. Ιακώβου 1:25· Ρωμαίους 13:10) Η θρησκεία και η πίστη δεν είναι το ίδιο! Στο όνομα της θρησκείας σκοτώνουν και σκότωσαν, αλλά οι πιστοί αγαπούν στο όνομα του Ιησού.
Ο Θεός μάς διδάσκει να αγαπάμε μέσα από τα καλά παραδείγματα, αλλά για να μπορέσεις να δώσεις το καλό παράδειγμα, εσύ ο ίδιος πρέπει να μάθεις να μη μισείς. Και από σένα εξαρτάται πώς είναι ο κόσμος. Όποιος ξέρει να αγαπά είναι ανίκητος. Θέλεις να αφήσεις ίχνη πίσω σου; Μάθε να αγαπάς, και θα λείψεις όταν δεν θα υπάρχεις πια.
ΘΕΟΣ – Ποια είναι η απόδειξη για τον Θεό;
Η ίδια η διάνοια του ανθρώπου είναι η απόδειξη, η οποία αποτελεί αντανάκλαση της διάνοιας του Θεού. Ο Θεός δεν είναι «κάτι» όπως ο μηχανικός προβολής που προβάλλει την ταινία στην οθόνη, αλλά μια ευφυής πνευματική κατευθυντήρια δύναμη, η οποία προβάλλει στον χρόνο το σύμπαν επάνω στον χώρο. Όπως δεν μπορείς να δεις τον μηχανικό προβολής κατά τη διάρκεια της προβολής, έτσι δεν μπορείς να δεις ούτε τον Θεό όσο είσαι μέρος του σύμπαντος, διότι κι εσύ είσαι προβεβλημένος μέσω υλικών φορέων. Αν αναζητάς τον Θεό, μπορείς να Τον βρεις μόνο με το πνεύμα σου.
Ευφυΐα, αντιληπτική ικανότητα, απεριόριστη πολυπλοκότητα και ένα μήνυμα εμποτισμένο με αγάπη μέσα στις ομορφιές της δημιουργίας: στα δέντρα, στα ποτάμια, στο δροσερό αεράκι, στο χαμόγελο, στις παιδικές φωνές, στο χάδι, στο γουργούρισμα ενός γατιού. Και κυρίως στη Βίβλο. Αν το πνεύμα σου δεν μπορεί να λάβει αυτό το μήνυμα, ο Θεός θα παραμείνει για πάντα απρόσιτος για σένα.
Ο Θεός δεν είναι δημιούργημα, εφόσον τα δημιουργήματα είναι προϊόντα του δικού Του πνεύματος. Ποιος, άραγε, δημιούργησε τη μουσική; Ακόμη και ο συνθέτης απλώς κατεβάζει όμορφες μελωδίες από κάπου στον πνευματικό κόσμο, οι οποίες συλλαμβάνονται μέσα του. Εκείνος μεταδίδει τη μουσική, μα ούτε ο ίδιος γνωρίζει από πού προέρχεται. Αυτό είναι μαγεία. Και δεν είναι υλικής προέλευσης. Είμαστε ευλογημένοι με το δικό μας πνεύμα και τη δική μας ψυχή, με τα οποία μπορούμε να σκεφτόμαστε και να αισθανόμαστε. Δεν υπάρχει μόνο σωματική αίσθηση, αλλά και ψυχική αίσθηση. Η δημιουργία παίρνει σάρκα όταν συλλαμβάνεται και έρχεται στον κόσμο επάνω σε έναν υλικό φορέα.
Αν αγαπάς κάποιον, τον κουβαλάς μέσα σου για μια ολόκληρη ζωή. Και δεν γνωρίζεις ποιος έκανε δυνατό αυτό το συναίσθημα μέσα σου, διότι είναι ανεξερεύνητο. Η ικανότητα να το κουβαλάς δεν προέρχεται από σένα. Έρχεται από μια άλλη διάσταση, της οποίας η προέλευση είναι ανεξερεύνητη. Τα ζώα δεν έχουν τέτοια ικανότητα. Όμως παρ’ όλα αυτά η μαγεία είναι αληθινή. Εγώ είμαι απλώς μέτοχος αυτής της μαγείας, για την οποία νιώθω ευγνωμοσύνη στην καρδιά μου.
Ποιος δημιούργησε τον Θεό; Εσύ δεν αναζητάς τον Θεό, αλλά αναζητάς μια δικαιολογία για να Τον απορρίψεις, επειδή θέλεις να ζεις ανεξάρτητα από Αυτόν. Η ερώτησή σου σε προδίδει, διότι δεν είναι ειλικρινής, παρά αναζήτηση αφορμών για απόρριψη. Στρέφεις προς το μέρος σου εκείνη την πλευρά του μαγνήτη που απωθεί, και όχι εκείνη που έλκει. Οποιαδήποτε ικανοποιητική απάντηση είναι για σένα μη ικανοποιητική απάντηση. Γι’ αυτό δεν υπάρχει απάντηση για σένα. Δεν θα φτάσεις στην απάντηση, διότι είναι ιδιωτική σφαίρα και την πρόσκλησή σου γι’ εκεί την έσκισες με τη στάση σου. Υπάρχουν όμως εκείνοι στους οποίους θα αποκαλυφθεί αυτό το μυστήριο. Επειδή βρίσκουν αγαλλίαση στο δώρο που έλαβαν. Η μεγαλύτερη αχαριστία είναι να αγαπάς εγωιστικά τη ζωή καθαυτή, μα όχι Εκείνον από τον οποίο λάβαμε τη ζωή.
Κατά Ματθαίον 5:8: «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται.»
ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ – Γιατί αξίζει αυτός ο σπασμένος κόσμος μια τόσο μεγάλη θυσία;
Ο κόσμος της ανθρωπότητας — στο πρωτότυπο κείμενο ο Κόσμος — δεν είναι μια τέλεια μηχανή, αλλά μια κατεστραμμένη οθόνη προβολής, η οποία ωστόσο φέρει ακόμη το αποτύπωμα του χεριού του Δασκάλου. Όταν το Κατά Ιωάννην 3:16 λέει ότι ο Θεός αγάπησε τον κόσμο, δεν μιλά για μια αψεγάδιαστη, υπάκουη σφαίρα. Αυτός ο κόσμος έστρεψε την πλάτη στην Πηγή του, συνέτριψε τη δική του εσωτερική αρμονία και έστρεψε την απωθητική πλευρά του μαγνήτη προς τον Δημιουργό. Κι όμως, γιατί αξίζει μια τόσο μεγάλη θυσία; Διότι ο Θεός δεν κοιτάζει τη στιγμιαία, παραμορφωμένη κατάσταση, αλλά το αρχικό πνευματικό δυναμικό που τοποθέτησε μέσα μας.
Είναι σαν ένα ανεκτίμητης αξίας, ιδιοφυές μουσικό έργο, το οποίο μια ορχήστρα παίζει φάλτσα και ασύνδετα. Ο Συνθέτης δεν αγαπά τις φάλτσες νότες, αλλά τη μελωδία που κρύβεται πίσω από το χάος, και την οποία Ο Ίδιος συνέθεσε. Ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα σε αυτή τη φυσική διάσταση που θα ήταν ικανό να λάβει το πνευματικό μήνυμα του Θεού, ικανό να αντανακλάσει τη διάνοια και την αγάπη Του.
Ο Θεός δεν εγκαταλείπει το αριστούργημά Του. Ο κόσμος της ανθρωπότητας αξίζει μια τόσο μεγάλη θυσία, διότι η ψυχή και το πνεύμα που βρίσκονται μέσα μας — η ικανότητα να φέρουμε την αγάπη, να σκεφτόμαστε, να θαυμάζουμε — έχουν αιώνια αξία. Ο κόσμος είναι σπασμένος, αλλά δεν είναι ανάξιος.
Όταν ένα μικρό πουλάκι κάθεται στο δάχτυλό σου και νιώθεις το σφίξιμο των μικρών του ποδιών, θα σου περνούσε ποτέ από το μυαλό να το βλάψεις; Όταν ο Θεός νιώθει τη δική σου προσκόλληση σε Αυτόν, γνωρίζει ότι είσαι πολύτιμος γι’ Αυτόν, και σε διδάσκει πώς να ζήσεις σωστά αυτή τη γεμάτη αγάπη εταιρική σχέση (Προς Ρωμαίους 12:2).
Το μέτρο της θυσίας δεν αποδεικνύει τη δική μας αψεγάδιαστη φύση, αλλά την άπειρη προσήλωση του Ιδιοκτήτη στο δημιούργημά Του. Εκείνος δεν θέλει να καταστρέψει την ταινία, αλλά να καθαρίσει την προβολή, διότι όπως λέει ο Ιερεμίας 29:11: «Διότι εγώ γνωρίζω τις βουλές που βουλεύομαι για σας, λέει ο Κύριος, βουλές ειρήνης και όχι κακού, για να σας δώσω το ποθητό τέλος.»
ΜΟΝΟΓΕΝΗΣ ΥΙΟΣ – Τι σημαίνει η αξία της θυσίας;
Η θυσία είναι το μεγαλύτερο μέτρο της αγάπης. Ο Θεός δεν έστειλε ένα αφηρημένο μήνυμα στον κόσμο, αλλά θυσίασε ό,τι Του ήταν πολυτιμότερο: εκείνο το μέρος του Εαυτού Του που βρισκόταν πιο κοντά Του.
Η ανθρώπινη φύση είναι βαθιά εγωιστική, κωδικοποιημένη για την επιβίωση και την αυτοάμυνα. Όπως λέει το βιβλίο του Ιώβ: «Δέρμα αντί δέρματος· και όσα έχει ο άνθρωπος θα τα δώσει υπέρ της ζωής αυτού.» Ο άνθρωπος παλεύει για το ίδιο του το τομάρι και προσκολλάται μέχρι εσχάτων στην επίγεια ύπαρξή του. Πώς θα μπορούσε μια τέτοια φύση να συλλάβει ότι κάποιος θυσιάζει ένα κομμάτι της δικής του ζωής για τους άλλους;
Κι όμως, ο Θεός έκανε ακριβώς αυτό με την παράδοση του Μονογενούς, του απαράμιλλου και μοναδικού Υιού. Αυτή η θυσία είναι η μεγαλύτερη χειρονομία αγάπης του Μηχανικού Προβολής: Μπήκε μέσα στην προβολή, ντύθηκε υλικό φορέα, ανθρώπινο σώμα, και άφησε να Τον συντρίψουν, μόνο και μόνο για να δώσει η πίστη σ’ Αυτόν και η εκτίμηση προς Αυτόν στον άνθρωπο την ευκαιρία να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του.
Αυτή η ανυπολόγιστη θυσία μπορεί να πυροδοτήσει μια πνευματική στροφή μέσα μας. Αναστρέφει τον εγωιστικό τρόπο ζωής για τον εαυτό μας και καθιστά την καλλιέργεια της σχέσης αγάπης με τον Θεό το υπ’ αριθμόν ένα κίνητρο του ανθρώπου. Όπως το διατυπώνει ο απόστολος Παύλος στην Προς Γαλάτας 2:20: «... ζω δε ουκέτι εγώ, αλλά ζη εν εμοί ο Χριστός· ο δε νυν ζω εν σαρκί, εν πίστει ζω τη του Υιού του Θεού, του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού.»
Η θυσία του Υιού είναι η γέφυρα. Αυτή καθιστά δυνατό ο άνθρωπος να μη βλέπει στον Θεό μια μακρινή, τρομακτική Δύναμη, αλλά να εκπληρώσει τον αρχικό του προορισμό και να εισέλθει σε εκείνη τη γεμάτη αγάπη εταιρική σχέση για την οποία δημιουργήθηκε εξαρχής.
ΠΙΣΤΗ – Πώς συλλαμβάνει το πνεύμα την αόρατη πραγματικότητα;
Σύμφωνα με τον προορισμό της, η πίστη είναι ένα όργανο για τη σύλληψη εκείνου για το οποίο έχουμε πειστεί μέσω της γνώσης και της έρευνας. Η πίστη είναι η λαβίδα (τσιμπιδάκι) του πνεύματος, με την οποία είμαστε ικανοί να πιάσουμε πραγματικότητες που δεν πιάνονται με το χέρι, κι όμως είναι αυταπόδεικτες. Η πίστη δεν είναι άλμα στο σκοτάδι, αλλά έξοδος από το σκοτάδι στο φως του πνεύματος.
Στα θεμέλιά της, οικοδομείται πάνω στο ότι ολόκληρο το σύμπαν είναι ένας σχηματισμός που κατευθύνεται από μια ευφυή δύναμη — μια δύναμη που κυριαρχεί στο μέσο που υπάρχει σε ατομικό επίπεδο, συμβαίνει στην πραγματικότητα και υφίσταται σε άυλη, συγκεκριμένη μορφή, το οποίο γνωρίζουμε ως ύπαρξη. Η βάση της πίστης είναι η σύλληψη της πνευματικής ευφυΐας του σύμπαντος μέσω της διάνοιας· αυτό απλώς συμπληρώνεται από εκείνη την αποκάλυψη — ολόκληρη τη Βίβλο — που λάβαμε από εκείνο το ευφυές Πρόσωπο, το Οποίο ασκεί την αόρατη επίδραση της δύναμης του σύμπαντος επάνω σε καθετί που εκδηλώνεται σε ορατή μορφή.
Η πίστη μόνο φαινομενικά είναι ζήτημα απλής πίστης· στην πραγματικότητα είναι ένα νοητικό υπερτηλεσκόπιο, το οποίο δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν μόνο όσοι έχουν έναν τεράστιο καταρράκτη στα πνευματικά τους μάτια. Η επιστήμη μπορεί να ανιχνεύσει τη σωματική τύφλωση ενός ανθρώπου, αλλά όχι την πνευματική τύφλωση — έτσι, το να πιστεύει κανείς στην υποκειμενικά θεωρούμενη ως δικαιολογημένη απιστία αποτελεί στην πραγματικότητα κατάχρηση της τεκμηριωμένης νομιμότητας της αιτιολογημένης πίστης. Η πίστη είναι μια αιτιολογημένη πτυχή της αναγνώρισης, η οποία απορρέει από τις αόρατες αλληλουχίες ορατών παραγόντων για εκείνους των οποίων η σκέψη δεν είναι δεσμευμένη από δόγματα.
Αυτή η πίστη είναι το σωσίβιο σχοινί του Θεού για να μπορέσεις να περπατήσεις επάνω στο νερό, στο οποίο βουλιάζουν όλοι οι άθεοι. Ενώ ο κοσμικός άνθρωπος λέει: «Το βλέπω, μα δεν το πιστεύω», ο πιστός μιλά έτσι: «Δεν το βλέπω, μα το πιστεύω!». Το να σκαρφαλώνεις στο βουνό της πίστης απαιτεί καθημερινή προσπάθεια, ενώ οι άθεοι τεμπελιάζουν στην κοιλάδα· το στόμα τους χάσκει ανοιχτό, ενώ τα πόδια τους είναι ατροφημένα.
Ωστόσο, η πίστη που αναφέρεται στο Κατά Ιωάννην 3:16 δεν σταματά εδώ. Η πίστη είναι η ειλικρινής, γεμάτη εμπιστοσύνη απάντηση της καρδιάς στην προσφερόμενη θεϊκή αγάπη. Αυτό είναι το σημείο όπου η λέξη «μπορεί να πυροδοτήσει» γίνεται πραγματικό «πυροδοτεί» στη ζωή του ατόμου. Η θυσία του μονογενούς Υιού είναι μια παγκόσμια, ανοιχτή για όλους δυνατότητα, αλλά η πίστη είναι το κλειδί με το οποίο ο ευγνώμων άνθρωπος ανοίγει ατομικά αυτή την πόρτα.
Μέσω της πίστης αποδεχόμαστε εκείνη την πρόσκληση στην ιδιωτική σφαίρα, την οποία ο αλαζονικός νους κάνει κομμάτια. Αυτή η εμπιστοσύνη δεν είναι δικό μας επίτευγμα, αλλά η εκτίμηση του δώρου που λάβαμε. Όταν το Κατά Ιωάννην 3:16 λέει: «όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν», αυτό σημαίνει μια συνεχή, ενεργητική προσκόλληση. Αυτή η πίστη καθιστά δυνατό να κατοικήσει πραγματικά μέσα μας το πνεύμα του Χριστού, να μεταμορφώσει τον τρόπο σκέψης μας και να μας οδηγήσει στην αληθινή ελευθερία.
ΑΠΩΛΕΙΑ – Τι σημαίνει να εναντιώνεται κανείς στην τάξη του σύμπαντος;
Απώλεια σημαίνει να εναντιώνεται κανείς στην τάξη του σύμπαντος στηριζόμενος σε μια αυθαίρετη επίδειξη δύναμης, η οποία διακηρύσσει ευφυή εξέλιξη εξ ιδίων, αλλά οι πραγματικοί της καρποί είναι καταστροφικοί και ολέθριοι. Αυτή είναι η βαθύτερη ουσία του αθεϊσμού και της πνευματικής σύγχυσης ρόλων.
Φαντάσου έναν επιβάτη που ταξιδεύει ως δικαιούχος (επικαρπωτής) ενός σιδηροδρομικού συρμού, και εξαιτίας αυτής της ιδιότητάς του απολαμβάνει κάθε άνεσή του, ενώ η ίδια η ύπαρξη της σιδηροδρομικής εταιρείας ως παρόχου υπηρεσιών δεν περνά καν από το μυαλό του. Αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται σε απόλυτη παραίσθηση ρόλου αν φαντάζεται τον εαυτό του μηχανοδηγό και τοποθετεί αυθαίρετα τον εαυτό του στη θέση του οδηγού, καταχρώμενος τη θέση του ως δικαιούχου. Αυτό που θα συμβεί είναι ότι στο τέλος θα τον κατεβάσουν από το τρένο. Οι άθεοι παραμένουν εγκλωβισμένοι στο σύμπαν ακριβώς μέσα σε αυτή την ίδια παραίσθηση ρόλου: ως δικαιούχος των ανέσεων της ύπαρξης, δεν θα μπορούσε κανείς να είναι αρνητής της Προέλευσης της Ύπαρξης — δηλαδή αρνητής του Παρόχου της Ύπαρξης — παρά μόνο αν θέλει να ζήσει εντελώς ανεξάρτητα από την Προέλευση της Ύπαρξης, σαν κάποιος που εξουσιάζει απόλυτα την ελεύθερη χρήση της υπηρεσίας όπως του αρέσει.
Η σύγχρονη επιστήμη συχνά φαντάζεται τον εαυτό της ως μηχανοδηγό, όταν δεν θέλει να απαντήσει στο πώς δημιουργήθηκε το σύμπαν, αλλά στο γιατί δεν το δημιούργησε ο Θεός. Αυτή η στάση καθιστά εσφαλμένο κάθε μεταγενέστερο συμπέρασμα. Η αντικειμενική επιστήμη δεν μπορεί να είναι αναγκαστικά αθεϊστική, όπως και το αμερόληπτο θερμόμετρο μετρά εξίσου το κρύο και τη ζέστη. Διότι στο σύμπαν το ενδιαφέρον δεν είναι η απλή ύπαρξη υλικών δομών, αλλά η οργάνωσή τους, η οποία υπερβαίνει τις φυσικές ιδιότητες της ύλης — αυτό δείχνει ότι τα εξαρτήματα έτυχαν μιας τέτοιας πνευματικής λείανσης, για την οποία η μέση γνώση της ύλης θα ήταν ανίκανη από μόνη της.
Ο άθεος επιστήμονας εργάζεται ακριβώς για να διαλύσει την τάξη που υπάρχει στο σύμπαν, ανάγοντας τη νοημοσύνη στην τύχη. Παραδόξως, αν ένας άθεος βάλει μπροστά στον κήπο του την πινακίδα: «Ιδιωτικός χώρος: απαγορεύεται η είσοδος!», όλοι τη θεωρούν απόδειξη της ύπαρξης ιδιοκτήτη. Μια ασήμαντη πινακίδα έχει αποδεικτική ισχύ, αλλά το μεγαλειώδες σύμπαν δεν έχει; Απλώς έπεσε εδώ από το τίποτα;
Ο άθεος κάθεται σε ένα δωμάτιο όπου κάθε υπάρχον αντικείμενο έχει σκοπό και λειτουργία, μόνο η δική του ύπαρξη δεν έχει. Μέσα σε μια ευφυώς σχεδιασμένη πρόταση ισχυρίζεται ότι δεν πιστεύει στον Σχεδιαστή — το να αρνείσαι τον σχεδιασμό με έναν σχεδιασμένο συνδυασμό λέξεων είναι στην πραγματικότητα υλιστική σχιζοφρένεια. Είναι σαν την κότα που κακάριζε σε όλη της τη ζωή, αλλά δεν γέννησε ποτέ ούτε ένα αυγό.
Η ηθική κατάπτωση και η απώλεια του ατόμου ξεκινούν εκεί όπου δεν το ενδιαφέρει η προέλευση της τάξης του σύμπαντος και της φύσης, διότι αυτή η αδιαφορία το στερεί από το κίνητρο να ενταχθεί στην τάξη. Δεν χρειάζεται να αποδειχθεί η ύπαρξη του Θεού, αλλά πρέπει να επισημανθεί η απροκάλυπτη αντιπάθεια που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο. Ο άθεος αρνείται τον Θεό για να μη χρειαστεί να αρνηθεί τη νομιμότητα της δικής του κυρίαρχης κοσμοθεωρίας και για να μπορεί να την καταχράται όποτε το απαιτούν τα δικά του ατομικά συμφέροντα.
Ο αθεϊσμός είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του ανθρώπου ενάντια στον Θεό, με το οποίο θεσπίζει τα ένδοξα κριτήρια της δικής του θεότητας: ο νάνος αποκλείει την ύπαρξη του γίγαντα, επειδή έτσι μπορεί να τρυπώσει πιο εύκολα στη θέση του.
Όσοι χάνονται, χάνουν πρώτα το πνευματικό έδαφος κάτω από τα πόδια τους, κάτι που είναι καρπός της απιστίας τους. Στις φυσικές συνέπειες αυτής της σύγχυσης ρόλων επεσήμανε την προσοχή και ο Ντέιβιντ Ατένμπορο, όταν τρομοκρατημένος από την καταστροφή του πλανήτη διατύπωσε τη διάγνωση: «Δεν προκαλέσαμε απλώς ζημιά στον κόσμο μας, τον καταστρέψαμε.» (Μια ζωή στον πλανήτη μας / A Life on Our Planet, το ντοκιμαντέρ του Netflix που προβλήθηκε το 2020.) Το γεμάτο νόημα σύμπαν το βλέπουν ως παράλογο μόνο εκείνοι που με το ελαττωματικό τους μυαλό δημιουργούν τον παραλογισμό της δικής τους ύπαρξης — και έτσι σκίζουν την πρόσκλησή τους για την αιώνια ζωή.
ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ – Ποιος είναι ο αρχικός πνευματικός προορισμός του ανθρώπου;
Η αιώνια ζωή δεν είναι απλώς η άπειρη παράταση του χρόνου, αλλά ένα ποιοτικά νέο επίπεδο ύπαρξης για το οποίο ο άνθρωπος σχεδιάστηκε εξαρχής. Η κυριότερη βιολογική και πνευματική απόδειξη γι’ αυτό είναι ο ίδιος ο ανθρώπινος εγκέφαλος.
Η εκπληκτική, σχεδόν απεριόριστη πολυπλοκότητα και χωρητικότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου βρίσκονται σε απόλυτη δυσαρμονία με τη συντομία της επίγειας ζωής. Γιατί να είχε λάβει ο άνθρωπος στο κεφάλι του έναν τέτοιο πνευματικό και νοητικό υπερυπολογιστή, του οποίου ούτε ένα ελάχιστο κλάσμα δεν προλαβαίνει να αξιοποιήσει μέσα σε λίγες δεκαετίες;
Αυτή η ασυμμετρία σχεδιασμού δείχνει ξεκάθαρα ότι ο εγκέφαλός μας και το πνεύμα μας δημιουργήθηκαν, σύμφωνα με τον αρχικό τους προορισμό, για την αιωνιότητα, καθώς και για μια πνευματική σχέση με τον Θεό, ριζωμένη στην αγάπη. Δεν λάβαμε αυτό το υλικό (hardware) για μια αδρανή, ατροφημένη ύπαρξη στην κοιλάδα, αλλά για αέναη ανάπτυξη μέσα στην ιδιωτική σφαίρα του Δημιουργού.
Όταν το Κατά Ιωάννην 3:16 μιλά για αιώνια ζωή, υπόσχεται την παύση των περιορισμών της προβολής και των υλικών φορέων.
Στην αιώνια ζωή, ο άνθρωπος εντάσσεται επιτέλους σε εκείνη τη μεγαλειώδη τάξη του σύμπαντος, την οποία η αμαρτία και ο εγωισμός είχαν προηγουμένως συντρίψει. Αυτό το μέλλον δεν είναι μια αφηρημένη, βαρετή κατάσταση. Όπως λέει η Προς Εβραίους επιστολή 2:5: «Διότι δεν υπέταξε σε αγγέλους τη μέλλουσα οικουμένη (την κατοικημένη γη που πρόκειται να έρθει), για την οποία μιλάμε» — κυριολεκτική μετάφραση από τα αρχαία ελληνικά. Ο κόσμος που έρχεται ανήκει σε εκείνον τον άνθρωπο που τον είδε μέσα από το υπερτηλεσκόπιο της πίστης και αποδέχτηκε την πρόσκληση μέσω της θυσίας του μονογενούς Υιού.
Η αιώνια ζωή είναι εκείνη η εκπληρωμένη μαγεία, όπου ο άνθρωπος, γαντζωμένος σαν μικρό πουλάκι στο δάχτυλο του Θεού, φτάνει για πάντα σε ασφάλεια και ακούει απευθείας από τον Συνθέτη τη μελωδία που αντηχεί και μέσα στον ίδιο.
Οι μελωδίες είναι μηνύματα που φτάνουν στη γλώσσα της μουσικής από το επέκεινα, οδηγώντας στον Θεό.
